Kesempatan

kotretaniyek Kesempatan merupakan sebuah peristiwa untuk kita bisa memperbaiki kembali jika terjadi sebuah kesalahan atau kekhilafan. Tidak semua manusia bisa mendapatkan kesempatan terbaik di dunia ini. Biasanya manusia yang tidak diberi kesempatan untuk merubah atau untuk memperbaiki, akan berujung rasa penyesalan. 

Ketika kita masih berada di dunia ini, sepertinya kita punya banyak kesempatan namun kita janrang bahkan tidak mau menggunakan kesempatan yang di berikan itu.

Di kacamata agama, kesempatan biasanya sedikit identik dengan pertaubatan. Misal, ketika kita diberi sebuah peristiwa kecelakaan, kemudian tidak terlalu parah, disana kita biasanya berfikir bahwasannya Alloh SWT masih memberi kesempatan dan peringatan kepada kita untuk bisa kembali atau bisa merasa menyesal yang kemudian kita memperbaikinya.

Alloh SWT selalu memberi kesempatan untuk hambaNya yang ingin berubah. Karena Alloh SWT maha pengampun, maha penyayang. Tinggal kita yang meski tahu diri bahwa kita adalah hambaNya yang lemah. 

Contoh Soal Matematika Kelas 7 Operasi Bilangan Bulat

kotretaniyek Berikut ini adalah beberapa contoh soal matematika yang kaitannya dengan operasi bilangan bulat, dilengkapi dengan pembahasannya. Semoga bermanfaat.

Contoh 1: Soal UN Matematika SMP/MTs Tahun 2012
Hasil dari 5 + [6 : (−3)] adalah….
A.     7
B.     4
C.     3
D.     −2
 
Pembahasan:

  

  

  

Jawaban: C

 
 
Contoh 2: Soal UN Matematika SMP/MTs 2011
Hasil dari (−20) + 7 x 5 − 18 : (−3) adalah…
A.     −21
B.     −14
C.     14
D.     21
 
Pembahasan:

  

  

  

Jawaban: D

 
 
Contoh 3: Soal UN Matematika SMP/MTs 2010
Hasil dari −6 + (6 : 2) − ((−3)  3) adalah ….
A.     0
B.     3
C.     6
D.     9
 
Pembahasan:

  

  

  

Jawaban: C

 
 
Contoh 4: Soal UN Matematika SMP/MTs 2009
Hasil dari (−18 + 30) : (−3 − 1) adalah…..
A.     –12
B.     –3
C.     3
D.     12
 
Pembahasan:

  

  

Jawaban: B

Pengenalan Prakarya (Khusu untuk kelas 7 SMPN 2 Cikijing)

kotretaniyek Bismillahirrahmanirrahim, Assalamualaikum.... Semoga hari ini kita masih tetap berada dalam lindungan dan Ridha Alloh SWT, aamiin.

Catatan ini khusus untuk kelas 7 SMPN 2 Cikijing, mengenal sedikit tentang prakarya, karena mungkin di SD belum ada atau tidak ada secara khusus belajar pelajaran ini. Maka dari itu, sikahkan untuk mengenal apa itu prakarya, langkah paling mudah adalah buka buku paket tanpa di baca, lihat-lihat gambar yang yg tampak di sana. Selanjutnya, baca judul-judul atau sub judul yang ada. Mungkin dari sana kita sudah sedikit bisa menyimpulkan apa itu prakarya.

Pada pertemuan pertama ini, silahkan kalian buka link di bawah, kemudian isi jawabannya. Satu handphone bisa untuk beberapa orang, asal berbeda namanya. 

Pengisian ini hanya bersifat anjuran saja, berarti tidak wajib jika tidak paham atau belum bisa, sikahkan bertanya pada kawan sekitarmu jika ingin coba mengisi.

Berikut adalah link untuk menjawab beberapa pertanyaan atau respon dari kalian.

https://bit.ly/pengenalan-prakarya7

klik di sini

Silahkan klik tautan di atas!

Rezeki Itu Punya Alamat

kotretaniyek Kalau rizqi itu diukur dari kerja keras...

maka kuli bangunan lah yg akan cepat kaya.

 

Jika rizqi itu ditentukan dr waktu kerja...

maka warung kopi 24 jam lah yg akan lbh mendapatkanya..

bahkan mungkin mampu mengalahkah KFC dan Mc. DONALD

Jika rizki itu milik orang pintar...

maka dosen yg bergelar panjang yg akan lbh kaya...

Jika rizqi itu karena jabatan...

maka presiden dan rajalah orang yg akan menduduki 100 orang terkaya di dunia..

Rizqi itu karena kasih sayang Allah.

" Mengejar rizqi, jangan mengejar jumlahnya, tetapi berkahnya."

( Ali bin Abi Thalib )

MESKIPUN LARI, RIZKIMU AKAN TETAP MENGEJARMU

“Kalaulah anak Adam lari dari rizqinya (untuk menjalankan perintah Allah) sebagaimana ia lari dari kematian, niscaya rizqinya akan mengejarnya sebagaimana kematian itu akan mengejarnya.” (HR Ibnu Hibban No. 1084)

Miskin kaya sudah ada yang mengaturnya.

ABDURRAHMAN BIN AUF SELALU GAGAL JADI ORANG MISKIN

Jika tiba-tiba kondisi ekonomi "down",  dalem terhibur mengingat kisah bisnis Abdurrahman bin Auf, tentang investasinya membeli kurma busuk.

Suatu ketika Rasulullah shallallahu alaihi wa sallam berkata, Abdurrahman bin Auf r.a akan masuk surga terakhir karena terlalu kaya. 

Ini karena orang yang paling kaya akan dihisab paling lama.

Maka mendengar ini, Abdul Rahman bin Auf r.a pun berfikir keras, bagaimana agar bisa kembali menjadi miskin supaya dapat masuk syurga lebih awal.

Setelah Perang Tabuk, kurma di Madinah yang ditinggalkan sahabat menjadi busuk. Lalu harganya jatuh. 

Abdurrahman bin Auf r.a pun menjual semua hartanya, kemudian memborong semua kurma busuk milik sahabat tadi  dengan harga kurma bagus.

Semuanya bersyukur, Alhamdulillah, kurma yang dikhawatirkan tidak laku, tiba-tiba laku keras! Diborong semuanya oleh Abdurrahman bin Auf. Sahabat gembira. 

Abdurrahman bin Auf r.a pun juga gembira.

Sahabat lain gembira sebab semua dagangannya laku.

Abdurrahman bin Auf r.a gembira juga, sebab berharap

jatuh miskin!

Masya Allah, hebat.

Coba kalau kita ? Usaha diuji dikit, udah teriak tak tentu arah.

Abdurrahman bin Auf r.a merasa sangat lega, sebab tahu akan bakal masuk surga dulu, sebab sudah miskin. 

Namun, Masya Allah

Rencana Allah Subhanahu wa ta'ala itu memang terbaik...

Tiba-tiba, datang utusan dari Yaman membawa berita, Raja Yaman mencari kurma busuk.

Rupa-rupanya, di Yaman sedang berjangkit wabah penyakit menular, dan obat yang cocok adalah KURMA BUSUK !

Utusan Raja Yaman berniat memborong semua kurma Abdurrahman bin Auf r.a dengan harga 10 kali lipat dari harga kurma biasa.

Subhanalloh

Orang lain berusaha keras jadi kaya. Sebaliknya, Abdurrahman bin Auf berusaha keras jadi miskin tapi selalu gagal. Benarlah firman Allah:

"Wahai manusia, di langit ada rizqi bagi kalian. Juga semua karunia yang dijanjikan pada kalian " (Qs. Adz Dzariat, 22 )

Jadi, yang banyak memberi rizqi itu datangnya dari kurma yang bagus atau kurma yang busuk?

Allah Subhanahu wa ta'ala lah yang Memberi rizqi

Semoga kisah ini dapat menyuntik kembali semangat dalam diri kita semua,  yang sedang diuji dalam pekerjaan dan usaha kita, UNTUK LEBIH MENGUTAMAKAN URUSAN KEPADA ALLAH dibanding urusan dunia yang sementara ini...

*آمِــــــــــيْنَ يَا رَبَّ الْعَالَمِــــــــــيْنَ*

KALANGSU 45

K A L A N G S U

_Yasana : Titin Wiarti_

Bagian ka-45

Waktu nyedek ka soré, di imah Rahma ngumpul adina nu keur silihgonjak jeung Arya nyacapkeun kasono. Rahma ukur neuteup ti kajauhan. Manéhna reugreug nempo adina nu keur suka bungah. Arya témbong nyaah pisan ka adina, meusmeus ngusap buuk Rizal nu ogo. Rahma teu apaleun yén Arya kungsi kagegeringan ku manéhna ampir teu inget ka dirina sorangan.

Ba'da asar Arya amitan, manéhna jangji dua poé deui bakal ka dinya deui pikeun nyaksian Rahma. Rio jajap nepi ka hareup.

Di imah, Wira nyampeurkeun Rahma nu keur mérésan gelas urut ngarinum.

"Rahma, calik heula!" ceuk Wira.

"Kumaha, Pa?" tanya Rahma panasaran.

"Hampura Bapa, kasebutna hidep rék dirapalan tapi Bapa teu bisa méré nanaon. Lain aya teu dibikeun, tapi da sakieu buktina," Wira nyarita bari dareuda.

"Wios teuing, Pa! Bujeng-bujeng Bapa dalah abdi ogé teu mantuan nanaon ka Andi. Abdi mah teu terang itu-ieuna, Andi wé sareng Bu Aminah nu ngaturna. Sakapeung mah abdi ogé sok ngaraos isin," ceuk Rahma bari neuteup ka bapana.

"Ieu mah ngajimatan loba mah henteu, tamba pamali wé."

Wira ngasongkeun amplop. Haténa mah angger nalangsa mun inget asal-usulna éta duit. Duit tabungan Arya nu ngahaja dikumpulkeun jang nanyaan Nisa.

"Teu kedah, Pa! Simpen wé kanggo Bapa. Ieu ogé aya sakalieun abdi mah." Rahma neundeun deui amplop kana lahunan bapana.

"Rawatan! Bapa bakal nalangsa lamun hidep teu narima," pokna teh bari ngasongkeun deui amplop ka Rahma.

Rahma kapaksa nampanan, "Nuhun, atuh, Pa! Mugia kagentosan deui langkung ti kieu."

***

Sabot tas ti Garut, Rahma teu pernah papanggih deui jeung Andi. Andi sibuk ngurus keur acara, bari kudu ka kantor nguruskeun pagawéan. Nelepon sakali-sakali lamun pareng aya perlu hungkul.

Mun diidinan mah hayang manéhna ogé mantuan sakamampuh manéhna, tapi pan teu dimeunangan. Nyebutna téh 'surprise', cenah.

Mingkin deukeut haténa mingkin degdegan, rareuwas, seseblakan, sakapeung mah asa teu percaya manéhna bakal diwalimahan poé éta. Boa wadul, boa moal tulus, bakuna mah kapan pédah acarana moal di imah jadi teu karasa, siga euweuh persiapan nanaon.

Ngoloyong ka kamar ninggalkeun bapana nu keur ngariung jeung anak lalakina, Rahma ngagoledag. Muka HP macaan urut 'chart' jeung Andi. Sababaraha poto manéhna keur di hiji tempat dikirim pikeun bukti ka ka manéhna. Poto diusap, asa can percaya jalma nu aya 'na poto éta baris jadi salakina. Asa anyar kénéh wawuh, teu nyangka Andi bakal neundeun harepan ka manéhna. Papanggih teu dihaja, kacilakaan harita mawa duriat pikeun manéhna.

Gagah, kasép, beunghar, bageur, bagja pisan pikeun saha baé nu jadi praméswarina, tapi Rahma masih cangcaya kana haténa, haté manéhna sorangan. Naha manéhna bener-bener bisa narima Andi? Nyaah ka Andi sakumaha Andi nyaah ka manéhna? Naha bet karasa ngageter lamun paadu teuteup jeung Kang Arya? Karunya, nalangsa. Naha salah lamun manéhna nyieun kaputusan kieu?

Galécok haténa teu bisa dijawab. Poto Andi diteuteup hiji-hiji, nyéh imut basa nempo Andi keur ngajebian.

Tring! Hp disada.

[Online baé! Nuju naon?] WA ti Andi.

[Nuju di kamar!]

[Sami atuh! Nuju émut ka Andi, nya?]

[Muhun!]

[Lah sok bohong, badé iraha atuh émutna?]

Rahma asa diciwit dipurilitkeun, nyeri. Haté Andi seukeut siga bisa maca pikiranana.

[Nyaan, ieu nuju ningalian poto Andi.]

[Sono, nya! Andi mah komo asa disééh, tos sababaraha dinten teu pendak téh. Tapi wios lah, béh engké sosonoanana disakantenankeun.]

[Muhun...]

[Énjing badé aya nu ngajemput, Tuan Putri ka salon, nya! Perawatan béh wangi.]

[Muhun...]

[Geura kulem, teu kénging gadang baé, abdi mah aya kénéh pidameleun sakedik deui. Lopyu sayang.]

[Lopyu too!]

Rahma ngagolérkeun HPna, laju noong nu tadi guntreng di rohangan tengah. Talibra.

Hanca

KAKANGSU 44

K A L A N G S U

_Yasana : Titin Wiarti_

Bagian ka-44

Wira diuk di téras imahna, ngahuleng mikiran Rahma nu rék lakirabi. Salaku bapa, kuduna manéhna nu tanggung jawab. Nyawang kaayaan Rahma nu ukur jeung barudak hungkul, Wira ngarasa melang.

Uleng mikiran Rahma, manéhna sasat teu boga naon-naon nu baris dibikeun ka anak. Usaha geus teu mampuh, kakayaan geus nungtut dijualan paké tatamba. Lalakon hirup manéhna ngan ukur nyésakeun kabingung.

Arya bangun nu surti kana naon nu keur dipikiran ku Wira, manéhna nyampeurkeun. Gék diuk gigireunana.

"Pa...!" ceuk Arya bangun nu kararagok.

Wira ngalieuk, gancang nyusut cimata nu beueus.

"Teu kénging seueur émutan," pokna deui.

Wira ngarahuh, kumaha teu rék jadi pikiran, rék ngawinkeun bari dibéré waktu ukur saminggu. Sanajan sagala rupana ditanggung jawab ku pihak lalaki, tapi manéhna ogé hayang mahanan ka nu jadi anak.

"Bingung nyaritakeunana, Jang! Bapa éra ku Rahma, éra ku Andi, kaciri pisan Bapa téh teu walakaya. Euweuh pangaji, euweuh tanggung jawabna," pokna téh bari dareuda.

"Bapa anggo baé artos abdi nu kamari ladang ti kebon, lumayan kanggo mahanan Rahma alakadarna," ceuk Arya daria.

"Ulah! Keun éta mah, pan hidep ogé bakal boga kahayang. Rék ti mana ngagantianana,"

"Gampil abdi mah, Pa! Kabujeng milarian deui ogé."

Arya méré sumanget ka bapana. Wira teu némbalan, nalangsa euweuh bandinganana. Ras inget kana lalakon diri nu geus ninggalkeun Rahma bari teu miroséa pisan. Ayeuna Rahma geus sawawa manjing rumah tangga, manéhna teu bisa kukumaha. Lain teu hayang méré, tapi pan sakieu buktina, keur sapopoé ogé sasatna mun euweuh Arya mah angger bingung.

Bari jeung ngarasa beurat ogé teu burung Wira narima duit ti Arya. Cimata ngawakilan haténa, Wira nganuhunkeun kana kahadéan Arya.

"Bapa rék tiheula ka Bandung, melang ka Rahma. Hidep mah engké wé bareng jeung Ema hidep," ceu Wira.

"Badé iraha ka Bandungna?" tanya Arya.

"Isuk wé isuk-isuk ayeuna mah kagok geus burit."

"Muhun atuh! Wios ku abdi diréncangan."

"Ulah teuing, Bapa gé ludeung,"

"Pan abdi melang ka Bapa angkat nyalira mah, wios diréncangan baé."

"Nya atuh ari kitu mah."

Isukna Arya jeung Wira geus siap, mangkat ka Bandung 'na beus. Teu loba nu dicaritakeun, Wira jeung Arya anteng jeung pikiran séwang-séwangan.

Teu kacaturkeun di jalanna, duanana geus nepi ka Bandung. Ngincig muru imah nu lawas jadi panineunganana. Budak tingjéréweét silihudag, disérangkeun ku manéhna bari ngopi di téras imah. Ayeuna budak geus sawawa, loba pisan waktu nu kapiceun tanpa marengan maranéhanana.

Jempling, teu katémbong ilaharna nu rék aya gawéan. Kituna mah pantes da sagala ditangkes ku Andi, Rahma mah tinggal ngaligincing mawa awak sakujur.

"Assalamu'alaikum!" ceuk Wira.

"Waalaikumsalam!"

Rahma norojol ti jero imah.

"Aéh Bapa! Teu ngawartosan badé ka dieu," ceuk Rahma bari salim, rét ka Arya nu nangtung gigireun bapana.

"Kang Arya...!" pokna.

"Melang Bapa angkat nyalira, ku Akang dijajapkeun," ceuk Arya bari ngécagkeun tas babawaanana.

"Barudak mah sakola, Néng?" Wira nanyakeun Rio jeung adi-adina.

"Sakola, Pa! Sakedap deui ogé mulih," ceuk Rahma bari nanggeuy lampan hol ti dapur.

"Sok dileueut heula, capé panginten di jalan ogé," Rahma neundeun gelas cientéh 'na luhur méja.

Manéhna ngarasa bungah bapana datang téh. Asa teu cuang-cieung teuing.

"Alhamdulillah Bapa ka dieu, abdi bingah," cenah bari ngalimba.

"Bapa ogé melang ka hidep, inget baé. Mana ayeuna Bapa ka dieu ogé."

"Abdi teu acan ngembang ka Ema. Maksadna mah badé engké ngantosan barudak marulih ti sakolana."

Haté Wira asa tingsérését ngadéngé Rahma nyarita kitu. Ras inget manéhna geus tambelar ka nu jadi pamajikan, ninggalkeun tanggung jawab; ninggalkeun budak saopat-opat nu keur meumeujeuhna uruseun. Tug nepi ka hanteuna dipundut ku Nu Kawasa, kasalahan manéhna geus moal bisa dihampura. Ningsih, indungna Rahma ayeuna geus tenang di kalanggengan, indit salilana mawa kapeurih nu kungsi Wira guratkeun dina jero haténa.

Waktu teu bisa diputer deui, sagala laku lampahna ukur nyésakeun rasa hanjakal.

Ba'da lohor Rio Reza katut Rizal geus daratang ti sakolana. Nyampak aya bapana jeung Arya téh mani barungaheun teu sirikna digabrugan, sono, cenah.

Sanggeus ngareureuh, saréréa marangkat rék ngembang ka makam Ningsih nu tempatna rada jauh ti dinya.

Anjog ka makam, Arya mingpin ngadunga nu séjénna ngahaminan. Wira teu eureun ngaluarkeun cimata, nalangsa inget kana kalakuan.

"Ma, dinten Minggu abdi badé diwalimahan. Mugi abdi teu lepat léngkah, mugi abdi kénging kabagjaan," ceuk Rahma bari angger panon mah beueus.

Hanca

KALANGSU 43

K A L A N G S U

Yasana : Titin Wiarti

Bagian ka-43

Euweuh basa sulit pikeun Andi mah, najan sagala sarwa dadakan tapi teu burung bukti. Uleman, riasan, kétring, jeung sagala rupana aya 'na tungtung curukna.

Rahma geus dicarék ka kantor, manéhna titah cicing di imah ngadagoan waktu.

Rahma ngarasa nalangsa, sabab manéhna teu siga calon pangantén awéwé séjénna. Nu biasana sibuk nyiapkeun sagalana pikeun acara, manéhna mah ngan ukur cicing ngadagoan paréntah ti Andi. Bobo-boro imahna dihias, kapan acarana ogé rék di gedung bari jeung geus diatur ku Andi.

"Tuan Putri, énjing ka butik aya acuk dua deui teu acan dicobian," cenah dina WA.

Isuk kénéh Rahma geus siap, pesen taksi muru ka butik Ibu Aminah. Najan teu loba nyieun bajuna, tapi ka hareupna geus aya rencana yén di dinya rék dipaké husus produksi baju pangantén.

Anjog ka butik, Bu Aminah mapagkeun, nuyun Rahma ngajak ka jero.

"Sok énggal cobian bilih aya nu kirang kantun nambihan," pokna ngasongkeun baju. Rap baju dipaké. Bu Aminah imut pinuh kareueus.

"Alhamdulillah, tos cekap. Mingkin geulis baé," cenah, teu weléh bari imut. Rahma teu tuluy balik, manéhna tuluy mantuan bébérés. Pikirna di imah ogé karesel euweuh kagiatan.

***

Pasosoré, Arya geus saged; dijekét, maké sapatu, helm ngagolér 'na luhur méja.

"Rék ka mana Jang?" Wira nanya ka anakna.

"Badé ngajemput Nisa ka terminal," témbalna bari ngeunteung.

"Geus lulus sugan sakolana?"

"Muhun, kamari Kang Ustadz ogé ka Tasik, tapi Nisa teu ngiring mulih, saurna aya kénéh nu kedah dilereskeun di kampusna."

"Nya atuh geura jung, mawa jas hujan bisi hujaneun!"

"Muhun, Pa! Ngabantun ieu ogé."

Arya ngadius muru ka terminalkeun, teu kungsi satengah jam gé geus nepi. Bubuhan patalimarga teu pati ramé.

Diuk 'na bangku, culang-cileung ngadagoan nu néang. Nisa geus nelepon Arya yén manéhna rék datang kira-kira jam tiluan. Témbong ti kajauhan Arya nyampeurkeun 'na motorna, Nisa ngawurkeun imutna nu kareueut, matak nyeblak kana haté.

"Tos lami?" ceuk Arya bari ngudar helm.

"Teu acan, paling ogé aya sapuluh menit mah."

Nisa ngiser diukna, méré tempat ka Arya sangkan diuk gigireunana.

"Badé teras ayeuna?" Arya nanya deui.

"Ké heula asa capé kénéh. Mobilna pinuh, abdi horéam ngantosan deui nu pengker. Kapaksa wé pasesedek," ceuk Nisa bari gegeber.

"Tos bérés di kampus téh?" ceuk Arya, gék gigireunana.

"Alhamdulillah! Atos, Kang! Kumaha Akang séhat? Mani pangling," ceuk Nisa bari neuteup.

"Alhamdulillah, pidu'a salira. Akang tos séhat deui, jagjag deui," Arya males neuteup.

"Syukur alhamdulillah atuh! sok damel naon baé pami siang téh?" Nisa hayangeun apal kagiatan Arya sabot tas gering.

"Akang mah siang wengi ogé apan ngantosan salira," pokna deui bari seuri. Nu diheureuyanna langsung tungkul, pameunteuna ngemu euceuy.

Arya cengkat, ngasongkeun helm ka Nisa, "Yu, ah! Bilih kabujeng hujan."

Arya ngajingjing tas Nisa laju diteundeun kana motor. Nisa nuturkeun.

Kira-kira satengah genep, Arya nepi ka imah Nisa. Diandeg ku emana sangkan ulah waka mulang, cuang dahar heula, cenah.

Sholat magrib berjamaah, Arya jadi Imam, Nisa jeung emana ngama'mum. Ustadz Jéjén mah Magrib di tajug, bubuhan loba barudak nu sok diajar ngaji ba'da Magrib.

Arya geus teu asa di imah batur, bubuhan kamari salila gering manéhna matuh di dinya. Diuk 'na korsi rohangan tengah, mukaan buku nu ngajajar 'na lomari tukangeunana.

"Kang Arya badé ngopi?" Nisa nyelengkeung ti dapur.

"Moal, ah! Warareg," témbalna bari jongjon mukaan buku.

Nisa nyampeurkeun bari leungeunna nanggeuy piring, eusina rupa-rupa kuéh.

"Sok dicobian, tadi abdi mésér di jalan."

Arya nyokot hiji laju dihuapkeun.

"Néng, dinten Minggu ngiring, yu!" ceuk Arya daria.

"Ka mana?" Nisa kerung.

"Ka Bandung, eu... Rahma pan badé nikah sareng Andi." Arya nyarita bangun nu karagok.

"Isin, ah!" ceuk Nisa.

"Naha isin? Pan sareng Akang."

"Moal nanaon kitu pami Nisa ngiring?"

"Nya moal atuh!"

"Muhun atuh Insyaallah, mugi wé teu aya halangan nanaon."

"Aamiin."

Arya ngarasa reugreug Nisa daék diajak ngaluuhan acara walimahan Rahma. Manéhna asa boga kakuatan pikeun nyaksian Rahma nu pernah disawang diuk jadi

praméswarina.

Hanca

KALANGSU 43

K A L A N G S U

_Yasana : Titin Wiarti_

Bagian ka-43

Euweuh basa sulit pikeun Andi mah, najan sagala sarwa dadakan tapi teu burung bukti. Uleman, riasan, kétring, jeung sagala rupana aya 'na tungtung curukna.

Rahma geus dicarék ka kantor, manéhna titah cicing di imah ngadagoan waktu.

Rahma ngarasa nalangsa, sabab manéhna teu siga calon pangantén awéwé séjénna. Nu biasana sibuk nyiapkeun sagalana pikeun acara, manéhna mah ngan ukur cicing ngadagoan paréntah ti Andi. Bobo-boro imahna dihias, kapan acarana ogé rék di gedung bari jeung geus diatur ku Andi.

"Tuan Putri, énjing ka butik aya acuk dua deui teu acan dicobian," cenah dina WA.

Isuk kénéh Rahma geus siap, pesen taksi muru ka butik Ibu Aminah. Najan teu loba nyieun bajuna, tapi ka hareupna geus aya rencana yén di dinya rék dipaké husus produksi baju pangantén.

Anjog ka butik, Bu Aminah mapagkeun, nuyun Rahma ngajak ka jero.

"Sok énggal cobian bilih aya nu kirang kantun nambihan," pokna ngasongkeun baju. Rap baju dipaké. Bu Aminah imut pinuh kareueus.

"Alhamdulillah, tos cekap. Mingkin geulis baé," cenah, teu weléh bari imut. Rahma teu tuluy balik, manéhna tuluy mantuan bébérés. Pikirna di imah ogé karesel euweuh kagiatan.

***

Pasosoré, Arya geus saged; dijekét, maké sapatu, helm ngagolér 'na luhur méja.

"Rék ka mana Jang?" Wira nanya ka anakna.

"Badé ngajemput Nisa ka terminal," témbalna bari ngeunteung.

"Geus lulus sugan sakolana?"

"Muhun, kamari Kang Ustadz ogé ka Tasik, tapi Nisa teu ngiring mulih, saurna aya kénéh nu kedah dilereskeun di kampusna."

"Nya atuh geura jung, mawa jas hujan bisi hujaneun!"

"Muhun, Pa! Ngabantun ieu ogé."

Arya ngadius muru ka terminalkeun, teu kungsi satengah jam gé geus nepi. Bubuhan patalimarga teu pati ramé.

Diuk 'na bangku, culang-cileung ngadagoan nu néang. Nisa geus nelepon Arya yén manéhna rék datang kira-kira jam tiluan. Témbong ti kajauhan Arya nyampeurkeun 'na motorna, Nisa ngawurkeun imutna nu kareueut, matak nyeblak kana haté.

"Tos lami?" ceuk Arya bari ngudar helm.

"Teu acan, paling ogé aya sapuluh menit mah."

Nisa ngiser diukna, méré tempat ka Arya sangkan diuk gigireunana.

"Badé teras ayeuna?" Arya nanya deui.

"Ké heula asa capé kénéh. Mobilna pinuh, abdi horéam ngantosan deui nu pengker. Kapaksa wé pasesedek," ceuk Nisa bari gegeber.

"Tos bérés di kampus téh?" ceuk Arya, gék gigireunana.

"Alhamdulillah! Atos, Kang! Kumaha Akang séhat? Mani pangling," ceuk Nisa bari neuteup.

"Alhamdulillah, pidu'a salira. Akang tos séhat deui, jagjag deui," Arya males neuteup.

"Syukur alhamdulillah atuh! sok damel naon baé pami siang téh?" Nisa hayangeun apal kagiatan Arya sabot tas gering.

"Akang mah siang wengi ogé apan ngantosan salira," pokna deui bari seuri. Nu diheureuyanna langsung tungkul, pameunteuna ngemu euceuy.

Arya cengkat, ngasongkeun helm ka Nisa, "Yu, ah! Bilih kabujeng hujan."

Arya ngajingjing tas Nisa laju diteundeun kana motor. Nisa nuturkeun.

Kira-kira satengah genep, Arya nepi ka imah Nisa. Diandeg ku emana sangkan ulah waka mulang, cuang dahar heula, cenah.

Sholat magrib berjamaah, Arya jadi Imam, Nisa jeung emana ngama'mum. Ustadz Jéjén mah Magrib di tajug, bubuhan loba barudak nu sok diajar ngaji ba'da Magrib.

Arya geus teu asa di imah batur, bubuhan kamari salila gering manéhna matuh di dinya. Diuk 'na korsi rohangan tengah, mukaan buku nu ngajajar 'na lomari tukangeunana.

"Kang Arya badé ngopi?" Nisa nyelengkeung ti dapur.

"Moal, ah! Warareg," témbalna bari jongjon mukaan buku.

Nisa nyampeurkeun bari leungeunna nanggeuy piring, eusina rupa-rupa kuéh.

"Sok dicobian, tadi abdi mésér di jalan."

Arya nyokot hiji laju dihuapkeun.

"Néng, dinten Minggu ngiring, yu!" ceuk Arya daria.

"Ka mana?" Nisa kerung.

"Ka Bandung, eu... Rahma pan badé nikah sareng Andi." Arya nyarita bangun nu karagok.

"Isin, ah!" ceuk Nisa.

"Naha isin? Pan sareng Akang."

"Moal nanaon kitu pami Nisa ngiring?"

"Nya moal atuh!"

"Muhun atuh Insyaallah, mugi wé teu aya halangan nanaon."

"Aamiin."

Arya ngarasa reugreug Nisa daék diajak ngaluuhan acara walimahan Rahma. Manéhna asa boga kakuatan pikeun nyaksian Rahma nu pernah disawang diuk jadi

praméswarina.

Hanca

KALANGSU 42

K A L A N G S U

Yasana : Titin Wiarti

Bagian ka-42

Arya ngadaweung kénéh di luar, wanci geus nyedek ka peuting. Hawa mingkin tiis, jempling aranteng jeung impian séwang-séwangan. Ukur jangkrik jeung caricangkas nu satia ngahariring mépéndé anu keur tibra.

Arya nguniang nangtung, babatek, ngoloyong ka jero imah, waktu geus jam sawelas peuting.

Golédag ngedeng, nyipta-nyipta keur munggaran panggih jeung Nisa. Imutna nu kareueut, teuteupna nu liuh, ucapna nu ngareugreugkeun, némbongan 'na kongkolak panon. Reup peureum miharep bisa ngadatangan Nisa di alam pangimpian.

Can aya samenit ngalenyap, Arya ngagebeg, hudang tina saréna, "Rahma..!" pokna bangun nu reuwas.

Arya ngusap beungeut, "Astaghfirullaahaladzim! Rahma kunaon Anjeun? Tara-tara ning bet datang kaimpikeun goréng. Muga-muga Anjeun teu kunanaon."

Arya ngarongkong gelas cinginum nu aya 'na luhur méja. Laju ngalekik nginum. Diuk 'na sisi dipan ngareureuhkeun kareuwas. Lila euweuh kabar ti Rahma, saprak néang Rio ogé teu pernah aya béjana. Boa gering?

Sanajan satékah polah mopohokeun, tapi 'na haté leutikna mah tetep cumantél. Rahma nu kungsi mapaésan haténa moal kasilih najan aya deui nu leuwih.

Ti mimitina ogé Arya euweuh niat ninggalkeun Rahma, lamun seug Rahma teu kabawa ku amarahna tangtu Arya masih babarengan. Ngan hanjakal, kapeurih Rahma mangsa ka tukang maksa dirina ngécagkeun rasa nu méh kabeungkeut ku tali duriat.

Arya teu ngabibisani palebah dinyana mah, lamun seug manéhna nu aya di posisi Rahma, can tangtu bisa tahan nepi ka kiwari. Boa teuing kumaha.

Arya geus rido kudu ngubur rasa katresna ka Rahma, demi naon? Demi kabagjaan Rahma. Tapi Arya teu bisa leupas hubungan, ceuk paribasana pondok jodo panjang baraya, komo deui Rahma anak teges ti nu jadi bapa téréna. Bapa nu geus diangken bapa kandung ku manéhna. Teu mungkin Arya haré-haré, masa bodo kana kasalametan Rahma katut adi-adina. Kahariwang mah keukeuh aya.

Peuting asa lila pisan ka isuk, Arya teu tibra saré.

Hayam kongkorongok, manuk récét mapag balébat, méré sumanget ka sakur mahluk nu aya di alam dunya. Arya geus bérés mandi, awakna karasa seger dibanjur cai tiis isuk-isuk.

"Pa, Rahma aya nelepon henteu?" ceuk Arya bari ngasurkeun suluh di hawu.

"Geus lila ogé henteu, kumaha kitu?" témbal Wira, regot nguyup cikopi.

"Wengi mah kaimpikeun ku abdi, anjeunna kacandak palid dina cai umpalan. Tapi muga mah sanés pertanda kukumaha."

"Dungakeun baé sina calageur saréréana. Bapa ogé sono ka barudak. Mun aya waktu mah hayang ngilikan ka Bandung," ceuk Wira ngarahuh.

"Muhun atuh kin upami aya waktos ku abdi dijajapkeun," témbal Arya.

***

Rahma nu dipikahariwang keur dipupujuhkeun, ucapanana nu nyebut siap jadi batur hirup Andi mawa kabagjaan keur kulawarga Andi.

Isukna Andi geus metakeun pagawéna. Indit isuk kénéh ka kantor.

"Dian, nitip dulu ya! saya ada perlu sama Rahma. Kalau ada yang nyariin saya, suruh datang lagi aja besok," ceuk Andi rurusuhan.

"Iya, Pak!" Témbalna.

Andi indit deui, sanggeus nandatangan sababaraha berkas.

Mobil ngadius nuju imah Rahma, reg eureun hareupeunana. Rahma geus ngajanteng ngadagoan.

"Sinarieun siang?" ceuk Rahma bari ceg kana tas gawéna.

"Dinten ieu mah teu kedah ka kantor," ceuk Andi bari gék 'na korsi téras.

"Naha?" Rahma nanya bari semu teu ngarti.

"Urang ka Garut."

"Ka Garut?"

"Muhun..."

"Naha teu ngawartosan ti tadina?"

"Wios teuing atuh, sami baé diwartosan ayeuna ogé."

"Mani ngadadak pisan. Aya nu kedah ditandatangan pan di kantor."

"Atos, Geulis! Ieu Aa Andi téh wangsul ti kantor," ceuk Andi seuri bari nepak dadana.

"Kutan?" Rahma ngemu teu percaya.

"Muhun, nembé abdi tos wawartos ka Dian."

"Jadi ayeuna abdi kumaha?" Rahma siga nu bingung.

"Ayeuna mah simpen tasna, urang ka Garut."

"Ayeuna?"

"Muhun ayeuna, abdi badé wawartos ka bapa yén putrina badé diculik," ceuk Andi bari nyikikik.

Mobil laju ka Garutkeun, hawa masih karasa tiis bubuhan isuk kénéh. Patalimarga ramé nganteur kasibukan séwang-séwangan.

"Rahma, upami ayeuna aya jalmi nu bagja kénging lotré puluhan milyar, sigana langkung bagja abdi," ceuk Andi meupeuskeun simpé.

"Kunaon kitu?" Rahma nanya.

"Pan sakedap deui badé janten raja, rajana Ratu Rahma."

"Kumaha upami bapa teu nyaluyuan?" ceuk Rahma.

"Abdi badé nangis gégéréléngan payuneun bapa. Pokona bapa kedah satuju."

"Maenya raja nangis gégéréléngan?" ceuk Rahma bari seuri.

"Apan raja ogé jalmi, pasti pernah galow," ceuk Andi pipilueun seuri.

"Abdi mah ngadungana ogé sawewengi supados kénging widi ti bapa," pokna deui.

"Muhun percanten ka Andi mah."

Duanana ngébréhkeun kabungah, mobil laju mawa harepan, harepan dua nonoman nu geus paheut rék nyangreudkeun tali pasini.

Mobil asup ka pakarangan, dua lalaki cengkat tina diukna. Andi turun tina mobil disusul ku Rahma. Imut kabungah nu jadi bapa mapagkeun, pon kitu deui Arya.

"Panjang umur, anaking," ceuk Wira bari ngusap sirah Rahma.

"Alhamdulillah, Pa!" témbal Rahma bari salim. Rét ka Arya nu ngajanteng gigireun bapana. Song Rahma ngasongkeun dampal leungeunna, bari teu wani paadu teuteup. Arya nampanan.

"Damang?" ceuk Rahma.

"Alhamdulillah!" témbal Arya.

Disusul ku Andi, sarua salim ka duanana.

"Ka lebet atuh!" kecap Arya bari mukakeun panto.

"Mangga, hatur nuhun," ceuk Andi.

Ti jero imah Enah norojol, "Geuning aya urang Bandung, tos lami?" pokna.

"Nembé pisan," ceuk Rahma.

"Hayu ka lebet atuh!"

Saréréa ngariung di tengah imah, Enah paciweuh nyuguhan, sosodor saaya-aya.

"Hapunten sateuacanna, abdi mah teu tiasa malapah gedang. Kieu, Pa! Maksadna abdi ka dieu téh aya nu badé didugikeun ka Bapa sareng ka sadayana, wiréh abdi téh aya niat badé mihukum putri Bapa," ceuk Andi bari rét ka Rahma nu ngeluk tungkul.

"Ari Bapa mah bungah wé nu aya, kituna ogé ari Rahmana kersaeun," témbal Wira, teu nyangka Andi rék nyarita kitu.

Arya nu diuk gigireun bapana ngan ukur cicing, sakali-sakali ngarérét ka Rahma. Manéhna kudu milu bungah sabab Rahma aya nu mikanyaah. Tapi nyatana mah 'na haténa aya nu sésélékét, karasana peurih pisan.

"Alhamdulillah Rahma mah tos ditaros, anjeunna siap," walon Andi bari gap nyekel dampal leungeun Rahma.

"Leres éta téh?"ceuk bapana negeskeun bari neuteup ka Rahma. Rahma unggeuk.

"Kinten-kintenna iraha? Tos milari waktosna?"

"Atos, Pa! Alhamdulillah moal dilamikeun. Hoyong énggal jongjon," ceuk Andi bari ngasongkeun keretas.

Keretas ditampanan laju ditengetan, "Atuh saminggu deui, nya!"

"Muhun, Pa. Hoyong sarumping sadayana, Bapa, Ibu, ogé Kang Arya," ceuk Andi tandes.

"Insyaallah, mugi wé dilancarkeun sagala rupina.

"Perkawis kendaraan mah teu kénging salempang, ké aya nu ngajemput ti Bandung. Abdi badé miwarang réréncangan," ceuk Andi deui.

"Muhun, atuh!" témbal Wira.

Rahma ukur ngeluk, teu loba mairan. Teuing ngarasa sungkan ku Arya teuing aya deui nu dipikiran. Nepi ka waktu ayeuna, Rahma ngan ukur nurutkeun kumaha ceuk Andi. Andi néangan waktu Rahma mah teu apal nanaon, nepi ka ayeuna manéhna diuk hareupeun bapana ogé teu apal ti tadina. Andi nu ngatur sagalana.

Bungah teu bungah pikeun Wira ngadéngé nu jadi anakna aya nu mileuleuheungkeun. Bagja pikeun Rahma, tapi can tangtu pikeun Arya. Karunya ogé lamun dipikiran mah. Tapi sakituna mah Arya teger. Ngadéngé béja Rahma rék ngajadi jeung Andi téh manéhna teu némbongkeun riuk nalangsa.

Waktu nyérélék, panonpoé geus manceran, Andi jeung Rahma amitan. Bungah lain caturkeuneun pikeun Andi. Manéhna balik ka Bandung geus ngagémbol restu ti Wira.

Waktu tinggal ngitung poé, manéhna geus teu sabar hayang geura nyanding jeungeun widadari pupundén haténa. Imutna teu weléh mapaésan pameunteuna.

Hanca

KAKANGSU 41

KALANGSU

Ku: Titin Wiarti

Bagean ka 41

Neuteup eunteung satangtung nu aya hareupeun. Nyaan boro-boro batur dalah kuring sorangan gé kalinglap nempo kalangkang diri. Ngalem kana kaparigelan Bu Aminah, teu éléh ku 'desainer' kahot. Kembang jeung rénda nu mapaésan gaun nyari pisan katempona, nyerep kana diri, ngajadikeun kuring asa leuwih cahayaan. 

Andi nangkeup harigu, neuteup teu ngiceup-ngiceup, imutna teu lesot tina biwirna. Bu Aminah nyampeurkeun, ngomékeun beulah tukangna, dibebener, bari teu eureun-eureun muji kageulisan kuring. 

Karérét Andi nyabut kembang palastik tina pot. Manéhna nyampeurkeun laju sideku hareupeun, song kembang diasongkeun, "Tuan Putri, maukah kau jadi permaisuriku?" pokna bari sura-seuri. 

Kuring teu maliré, anteng ngobrol jeung Bu Aminah. 

"Tuan Putri...." Manéhna Noél.

Andi ngaléos ngasupkeun deui kembang kana wadahna, kaciri pameunteuna kuciwa nu dijieun-jieun. Diuk na bangku panjang bari anteng noélan HP. 

"Mah tos tuang teu acan? Andi mah lapar."

"Teu acan, mésér atuh jig. Candak wé ka dieu urang ngariung."

"Muhun, atuh!" 

Andi indit, kuring ngaganti baju. Hareudang geuning sakeudeung ogé. 

"Alhamdulillah cocog pisan sareng néng Rahma acukna," ceuk Bu Aminah bari méréskeun deui gaun dipakékeun kana bonéka. 

"Muhun, Ibu tiasaan." 

"Resep wé, Néng, Ibu mah. Karesel di rorompok ogé."

"Anu di bumi ogé kénging Ibu?" kuring nanyakeun baju nu di kamar Andi. 

"Muhun, éta téh Ibu ngawitan diajar sareng Si Jenat." Bu Aminah ngarahuh, katémbong bangun nu nalangsa. Kuring ngusapan tonggongna. 

"Néng, Ibu mah miharep Néng Rahma kersa janten réncang Andi. Boh Andi boh Ibu ngaraos kaubaran ku ayana Enéng téh. Mémang bénten sareng Si Jenat, tapi ku kasoléhan Néng Rahma Ibu asa kaubaran. Andi ogé sumanget deui. Néng mah teu uninga basa Andi udur lantaran dikantunkeun ku Kinan. Ibu mah tos teu gaduh harepan Andi tiasa sapertos ayeuna deui. Alhamdulillah, ti kawit wanoh sareng Néng, Andi katingal bérag deui. Insya Allah Andi mah moal nguciwakeun." Bu Aminah nyarita panjang lébar. Gedé pisan harepan Bu Aminah nu dibikeun ka kuring.  Leungeunna teu eureun ngusapan, deudeuhna lain pupulasan, karasa pisan matak tingtrim kana haté. 

Kuring unggeuk tanda nyatujuan, Bu Aminah nangkeup, cisocana karasa haneut maseuhan taktak. "Nuhun, geulis!" pokna dareuda. 

Andi datang, "Aya naon ieu ibu-ibu berpelukan? Ngiringan atuh!" ceuk Andi bari ngésotkeun babawaanana. Bu Aminah imut bari nyusutan cipanon. 

"Moal dilamikeun deui, Néng. Ibu mah hoyong saénggalna supados jongjon." 

Andi mencrong ka Bu Aminah, "Naon téa ieu téh?" ceuk Andi panasaraneun. 

"Hidep sareng Néng Rahma." 

"Nu leres?" Andi teu bisa nyumputkeun kabungahna. 

Bu Aminah unggeuk rét ka kuring nu tungkul kaéraan. 

**

Kocapkeun Arya nu kakara hudang tina geringna, soson-soson digawé; nuluykeun hanca saméméh manéhna brek gering nu sakitu lilana. Sumanget nu dibikeun ku Nisa mangaruhan pisan kana jiwana. 

Duka cinta duka naon nu puguhna mah tékad Arya ayeuna hayang ngabagjakeun awéwé nu geus nulungan manéhna tina geringna. 

Kebon jagong geus kaala hasilna, aya nu ngabajong ti kota. Kitu deui sayuranana, aya nu meuli mahal sabab kualitasna alus. Sakeudeung deui Nisa lulus, madrasah geus bérés dibebenah sangkan pikabetaheun. Barudak ogé sumanget dialajarna. 

"Jang Arya, bantuan mapatahan barudak atuh  salsé mah ari pasosoré téh," ceuk Ustadz Jéjén nyarita dina hiji poé.

"Ah teu tiasa abdi mah, Kang! Kanggo saabdieun ogé abdi mah kirang ka ditu-ka dieu. Bilih lepat," walon Arya. 

"Pan bari diajar, aya bukuna, jaba dibarengan ieuh ku abdi." 

Pasosoréna Arya saged, nyarita ka Enah yén manéhna diajak mapatahan barudak di madrasah. Bungah nu aya pikeun Enah jeung Wira. Itung-itung ngeusian waktu luang, tibatan paké ngadaweung teu puguh.

Sapoé dua poé mah karasa karagok, aya éra sanajan nyanghareupan budak ogé. Tapi lila-lila mah jadi biasa. Kang Ustadz reueus, bungah ngarasa kabantuan, atuh barudak ogé resepeun diajar ku Arya.

Bubar isa Arya mulang, leumpang pairing-iring jeung bapana. Beuteung geus karasa kukurubukan. Datang ka imah tuluy wé ngalimed dahar saaya-aya. 

Enah jeung Wira anteng lalajo tipi. Arya mah ngadaweung di luar, neuteup bulan nu sabeulah deui mah katutupan méga. Pikiran manteng ka Nisa, aya rasa sono nu minuhan dadana. Arya inget kana bageurna, sholéhahna, imut katut sagala rupana. Tring HP 'na jero pésakna disada.

[Assalamu'alaikum, Kang Arya. Insyaallah dua dinten deui abdi wangsul.]

Teu waka dibalesan. HP dikekewek, kasonona tembus ka Nisa. 

[Waalaikumsalam, alhamdulillah. Akang ngantosan.]

Hanca

KALANGSU 40

K A L A N G S U

Yasana : Titin Wiarti

Bagian ka-40

Andi diharudum simbut basa kuring ka imahna. Nyenghél nempo polahna nu persis budak leutik.

"Can ibak, nya?"

"Atos, dong! Tapi kalahka tiris kieu," témbalna bari ngomékeun simbut nu ngabulen awakna.

"Moyan atuh! Teu kénging cicing baé di lebet." Kuring nangtung ngoloyong ka luar. Diuk 'na korsi téras neuteup kekembangan nu anyar dicébor. Andi nuturkeun bari nangkeup harigu, kuliat laju babatek.

"Nyaan haneut di luar mah," pokna, gék diuk gigireun.

"Rahma...!"pokna daria. Kuring ngalieuk, neuteup ka manéhna.

"Kah...! Kumaha?"

"Urang nikah, yu!"

"Hah! Nikah?" kuring molotot.

"Muhun, abdi badé ngalamar, teras urang nikah. Moal dilamikeun deui. Abdi teu tiasa tebih ti Salira, hoyong sasarengan baé. Abdi tos badanten sareng pun biang, anjeunna nyaluyuan."

Kuring ngadak-ngadak leuleus, tetempoan ranyay, teu nyangka sacongo buuk Andi rék nyarita kitu. Ngahuleng salila-lila, mikiran pilampaheun.

Pilihan nu beurat, nikah lain heuheureuyan. Kudu panceg kayakinan lamun téa mah daék narima Andi. Kuring asa can yakin.

"Kumaha?" Andi nanya deui binarung neuteup. Kuring tungkul ngulinkeun tungtung baju, embung nguciwakeun Andi. Boh daékna boh teu daékna, sarua jadi pilihan nu beurat pikeun kuring. Dina daékna kuring inggis teu bisa ngabagjakeun, ogé dina teu daékna geus jadi kapastian Andi bakal kuciwa.

"Rahma...! Tingali soca abdi, aya katingali niat heureuy ka Salira?" ceuk Andi, neuteup seukeut. Kuring ngabalieur, teu sanggup paadu teuteup jeung manéhna. Teuteupna lir maksa sangkan kuring narima pangajakna.

"Kedah diwaler ayeuna, nya?" kuring nanya halon.

"Hmmm. Nya atos atuh teu kedah diwaler ayeuna. Tapi upami tos aya waleran, saénggalna nyarios. Abdi ngantosan pisan."

Jempling. Masing-masing ngumbar lamunan. Kandeg di pertelon rasa, dua rasa ngarancabang, kalangsu dina kabingbang. Naha jadi keueung? Ngaléngkah gé asa teu ludeung.

Aya gurat kuciwa dina pameunteuna. Karérét Andi ngarénghap jero, laju ngadengklang.

"Urang ka Garut, yu!" pokna ujug-ujug. Teu gugur teu angin jol ngajak ka Garut.

"Ka Garut?" mastikeun yén kuring teu salah déngé.

"Muhun, apan Salira nuju kangen ka Kang Arya, sanés?" pokna teu euleum-euleum.

"Henteu! Kanggo naon ngémutan nu teu penting." Kuring baeud teu resep kana ucapanana.

"Teras anu penting naon? Andi teu penting, Arya ogé teu penting."

Andi pinter pisan ngulinkeun rasa, kuring mindeng buntu pijawabeun.

"Ibu ka mana?" kuring nyalénggorkeun obrolan bari luak-lieuk, da mémang saenyana Bu Aminah teu témbong ti barang kuring datang ogé.

"Badé naon ka pun biang? Badé wawartos yén Andi ngajak nikah? Jig baé da pun biang ogé tos uningaeun yén Andi téh hoyong énggal nikah. Saur pun biang téh , 'mangga wé da Mamah ogé tos hoyong incuan', tuh pan ngadukung anjeunna ogé."

"Ih! Dasar pikasebeleun!"

Kuring ngajéngkat indit ka jero imah. Léong ka dapur nyampeurkeun Bi Surti. Andi ngiclik tukangeun bari sarangah-séréngéh.

"Bi, awas Bi! Aya nu nuju bendu. Teu kénging dicaketan."

Kuring teu malire ka manéhna.

"Masak naon, Bi? Bantosan ku abdi, nya!"

Kerewek kana péso, laju mantuan ngeureutan bawang. Bi Surti ukur mésem bari gogodeg nempo galagat Andi jeung kuring kitu téh. Gék Andi diuk 'na korsi gigireun, nanggeuy gado bari peneuteupna teu leupas ti kuring. Meusmeus imut bari ngarindat, kuring ngabalieur nyumputkeun piseurieun. Teu bisa ambek, aya wé pikaseurieun téh.

"Yés! Tuan Putri seuri deui."

Andi ngaléos teu lila geus hol deui maké jékét. Leungeunna nyekel konci motor.

"Tuan Putri, yu, ah!"

"Ka mana?" kuring kerung.

"Ka Garut! Éh, ka payun," pokna nyéréngéh.

"Aya péséreun kanggo di kantor. Réncangan sakedap, yu!" ceuk Andi kituna téh bari ngoloyong ka luar. Sanggeus amitan mah ka Bi Surti, kuring indit diboncéng.

Di jalan teu loba nu diobrolkeun. Pikiran ngimpleng kana naon nu diucapkeun ku Andi tadi. Kuring kudu bisa nyieun kaputusan, euweuh salahna kuring narima Andi. Bageur, sabar dina nyanghareupan kuring. Najan sakapeung mah kalakuanana sok siga budak leutik.

"Tuan Putri tibra?" pokna ngagareuwahkeun, kuring nyiwit cangkéngna. Andi ngagurubug, "Ampun! Galak pisan, geulis-geulis!"

Teu lila motor méngkol ka hiji wangunan, sanggeus markirkeun motorna, Andi nuyun kuring asup ka hiji rohangan. Hiji dedegan nu teu bireuk deui pikeun kuring, diuk nukangan nyanghareupan hiji gaun nu keur diterapan manik-manik.

"Assalamu'alaikum!" kuring uluk salam.

"Waalaikumsalam!" walonna, ngalieuk nyéh imut matak tingtrim kana ati.

"Ibu di dieu?"

Nyacapkeun kapanasaran, kuring nanya.

"Muhun, ngeusian waktos supados teu jenuh teuing. Yap calik!" Anjeunna nuduhkeun korsi palastik.

Kuring niténan kaayaan sakurilingna. Teu béda jeung kamar pribadi Andi, di dinya ogé aya sababaraha gaun pangantén nu geus satengah jadi.

"Atos, Mah?" ceuk Andi bari gap kana guan nu bieu dipigawé ku Bu Aminah.

"Sakedik deui, kumaha suksés teu?" Témbal Bu Aminah bari ngalieuk ka kuring binarung imut.

"Linghas pisan, Mah! Cobi we taros ku Mamah," pokna téh bari biwirna dipanyunkeun ka kuring.

"Néng Rahma, Ibu ngahaja ngadamel gaun ieu kanggo Néng Rahma. Iraha baé siapna, Ibu sareng Andi moal ngarurusuh. Mangga diémut heula, sing yakin heula. Atuh cenah Néng Rahma teu nampi, teu nanaon. Gaun ieu tetep kanggo nu geulis." Imutna teu weléh mapaésan pameunteuna, imut nu méh akur jeung imut Andi. Bageurna Andi ogé pasti nurun ti Bu Aminah.

Dua urang nu banget mikanyaah ka kuring nangtung hareupeun. Kagagas ku kabageuranana, kuring ngagabrug Bu Aminah. Anjeunna ngudar tasmana, nyusut cai hérang nu ngeclak tina panonna. Kuring ogé teu bisa nahan cimata. Bagja, tingtrim haté kuring aya 'na rangkulan Bu Aminah.

Andi ogé katémbong ingsreuk-ingsreukan.

"Teu kénging nangis, lebar cipanon. Tos sanés waktosna deui nu geulis nangis. Ayeuna mah kantun bagjana. Sok geura cobian acukna. Bilih aya nu kirang Ibu kantun nambihan." Bu Aminah ngudar gaun bodas nu dipakékeun kana bonéka, laju diasongkeun ka kuring.

Kuring ka luar ti kamar ganti, dipapagkeun ku paneuteup Andi nu colohok, ku imut Bu Aminah nu pinuh ku kareueus.

"Pas pisan!" ceuk Andi ngacungkeun jempolna. Kabungah témbong atra nambahan kakasépanana.

Hanca