KALANGSU 10

kotretaniyek

KALANGSU

Ku_Titin Wiarti

Bagean ka 10

Bray panto muka. Dua dedegan nu sarimbag nangtung hareupeun panto. Teu dipiceun sasieur; mata, irung, keureutan beungeutna ogé sarua. Kang Arya nangtung, anun ka bapa, kitu deui ka indungna nu nangtung tukangeun bapa. 

Hereugeueun. Kuring teu bisa cumarita. Cimata miheulaan ngamalir, ngawakilan rasa hareneg jeung duka teuing naon ngaranna. Rasa nalangsa nyaliara dibarengan ambek teu puguh rasakeunana. 

"Rio, naha bet teu sakola? Ti iraha diajar bolos? Kakara ogé jam sabelas ieu téh!" sentak kuring ka Rio. Meupeus keuyang. Ambek kapegung ka nu jadi bapa.

"Jam kosong, Téh. Guruna teu aya. Rio ijin wangsul, melang ka Tétéh," pokna bari ngeluk. Puguh kakara nempo kuring ambek dibarung pasemon siga ayeuna; molotot bari kekerot.

Barang ngadéngé ngaran Rio disebut. Gebeg, Bapa ngagebeg. Geuwat ngalieuk, "Rio...? Ieu téh hidep?" talékna bari ngagabrug. Nangkeup tipepereket. "Ieu bapa, Kasép. Hampura...bapa tambélar ka hidep. Hampura...!"

Rio témbong reuwas bari bingung. Teu gugur teu angin aya nu ngaku-ngaku bapana. Awakna méh ngajengkang kabawa tangkeupan bapa. 

Kang Arya gancang nuyun bapa, ngajak diuk 'na samak nu ti tadi ngagelar. Indungna ogé nuturkeun. Bapa teu laju diuk, tapi gura-giru nyampeurkeun ka kuring, nyabak suku nu diperban kénéh. 

"Rahma, kumaha sampéanna, tos sakinten?" pokna. Rét ka kuring laju ka Rio nu sila gigireun Kang Arya. Taya nu némbalan. Hing, ceurik auk-aukan.

"Hampura Bapa, Rio, Rahma...!" ngageuri. Awakna ramohpoy, ngarumpuyuk laju nyuuh kana lahunan Rio bari ngaranggeum dampal leungeun Rio. 

"Bapa...?" Rio molotot. 

"Muhun, Kasép. ieu téh Bapa, Rio...! Bapa hidep," Bapa nyarita dareuda bari nangkeup pageuh. 

"Muhun kitu, Téh?" Rio malik nanya ka kuring nu ngabalieur, teu hayang nempo peta kitu. Kadongdora, budak geus garedé. Sasat nyampeurkeun gé lain ngahaja néangan tapi alatan aya masalah nu karandapan ku Kang Arya, anakna.

"Rio! Lain bapa, éta mah! Halik, ulah dideukeutan! Mun enya mah bapa, moal ngantep siga kieu," kuring nyentak tarik. 

Satengah nyuntrungkeun, Rio geuwat ngésotkeun tangkeupan bapa bari neuteup seukeut, mimiti nyorotkeun kaceuceub. Kuring ngojéngkang rék metot leungeun Rio, ngan suku can kuateun nahan awak. Antukna ngedepruk gigireunana. 

"Mun enya manéh bapa kuring, ka mana baé salila ieu?" Rio malik nanya. Matana bangun nu silalatuan dibarung sora ngageter. 

Ceurik bapa mingkin tarik, poho di kalalakianana, nyeungceurikeun mangsa kalarung. Kaduhung ngagulung 'na angenna, geus miceun bari teu kungsi miroséa pisan.

"Hampura bapa...! Hampura...!"

"Rio,, lain bapa urang éta mah. Bapa urang mah geus maot," omong kuring, megat caritaan bapa binarung nyegruk bari ngusapan Rio. Nu diusapan surti, laju malik nangkeup, nyuuh 'na taktak. 

Ngadéngé omongan kuring, bapa beuki auk-aukan. Jurungkunung, maksud rék ngagabrung kuring.  Rio geuwat hudang laju nyuntrungkeun satakerna bari pok yarita tarik. "Nyingkah, siah! Aing mah geus teu boga bapa ti baheula gé."

"Hampura Bapa, Rio...!" Bapa ngageri bari nyekelan suku Rio.

"Gampang masalah ngahampura mah, ayeuna jawab heula, ka mana Bapa basa Rio sono terus néangan Bapa? Di mana Bapa basa Rizal gubrag ka alam dunya? Bapa di mana basa Ema bajoang nahan kasakit? Basa Ema ninggalkeun?, basa Téh Rahma kudu popohoan nyiar sangu sahuap satutas Ema ninggalkeun? Bapa di mana...?" Rio ngageunggeuik. Kuring nyekel pageuh dampal leungeunna.

Kuring ngarérét ka indung Kang Arya,

"Bapa dipoékkeun ku awéwé éta! Awéwé nu geus ngarebut kabagjaan Ema. Awéwé marté! Teu boga rasrasan!" Kuring nunjuk ka indung Kang Arya, beungeutna  katémbong beureum. 

"Rahma...! Teu saé nyarios kitu ka sepuh." Kang Arya nu ti tadi cicing ngahulag basa kuring nyentak. Laju manéhna nyampeurkeun bapa nu diuk gigireun emana. 

"Kang Arya mah gampil nyarios kitu, sabab Kang Arya teu ngalaman jadi Rahma. Waktu Kang Arya hirup senang sagala kahayang dicumponan, di dieu mah Abdi dahar ogé kudu kokoréh heula. Dahar isuk heunteu soré, sangu sabungkus sahuap éwang. Ema mah mindeng puasa, mélaan budak-budakna." Beuki nalangsa, ras inget ka waktu harita. Hirup karasa pahitna. Kuring SMP kelas dua basa ema ninggalkeun. Méméh indit sakola ngurus heula adi tilu, ngamandian, ngahuapan. Nu bungsu mah Rizal kakara diajar leumpang. Kuring sakola Rizal dipihapékeun ka tatangga. Bubuhan ngumbara, ema teu bogaeun pisan dulur. Kuring nganteurkeun heula Rio jeung Reza ka SD méméh ka sakola. 

Cimata merebey waktu inget Rizal gering, kuring kudu bolos teu sakola. Ngéngklék sapopoé ngais, ngabébénjokeun. Euweuh harepan, hirup asa moal nepi ka kiwari.

"Assalamu'alaikum." Méh bareng Reza jeung Rizal datang ti sakola. 

"Waalaikumsalam." Ceuk kuring bari ngagupayan. "Dieu kasép, calik caket Tétéh." 

Duanana silih rérét, ngarasa bingung nempo kuring kaayaan kitu. Bapa mencrong ka Reza jeung ka Rizal nu ngoloyong ngadeukeutan kuring. Rio nyangkéh awak kuring, nu can bisa diuk ajeg lantaran suku hésé dilempengkeun. 

"Ieu téh...?" Ceuk bapa bari neuteup ka Reza. 

"Itu Reza, ieu Rizal." Kang Arya ngabéjaan bari nunjuk.

"Ya Alloh... Hapunten abdi nu tos tambélar ka kulawargi abdi. Reza kasép, Rizal yap ka dieu, ieu Bapa hidep." Bapa ngarampayak ngahinghing deui. 

"Bapa? nu leres?" Rizal jeung Reza bangun teu percaya. Duanana ngagabrug bapa, narangkeup. Bapa ngusapan tonggong Reza jeung Rizal nu keur nyaruuh na lahunan bapa. Rizal cengkat laju neuteup pameunteu bapa, nyidik-nyidik bangun can percaya. 

"Reza, Rizal, dieu. Bohong sanés bapa ieuh." Ceuk kuring ramisak. Teu wasa nyentak ka Rizal mah, manéhna panglemahna diantara nu tiluan.

Rizal ngalieuk ka Kang Arya, "Aa, nu mana nu leres?" Pokna kaciri bingung. 

Arya neuteup kuring pok nyarita, "Éta téh leres bapa hidep. Bapa nu kungsi kalangsu, ayeuna mulih. Meredih hampura ti anjeun sadaya." Kang Arya dareuda. 

Rizal ngalieuk ka kuring bangun nu ménta kapastian. Kuring unggeuk bari ngégél biwir nahan ceurik sangkan teu bekas. Bapa nangkeup Rizal nu can kungsi panggih ti bareng bral ka alam dunya.

Hanca