KALANGSU 30

kotretaniyek

K A L A N G S U

Yasana : Titin Wiarti

Bagian ka-30

Angin peuting nyelecep tiis, ngahiliwir. Hujan pasosoré nyésakeun keclak 'na tungtung daun. Jangkrik jeung caricangkas patémbalan bangun nu barungah mapag simpéna peuting di lembur padumukan Arya.

Arya kakara datang ti madrasah, shalat Magrib diteruskeun Isya. Manéhna diuk di tengah imah dibaturan ku Wira jeung indungna. Paromanna ketémbong teu sumanget, teuteupna alum.

"Kumaha, perkara Néng Nisa téh? Geus nyarita ka Jang Ustadz?" Wira nalék Arya nu kakara datang dibarengan ku paneuteup indungna nu milu panasaran. Nu ditanya ngarénghap jero bangun nu teu purun némbalan, laju ngadengklang; tanggah neuteup lalangit.

"Teu acan nyarios nanaon, Pa! Diémutan téh asa teu acan siap abdina," témbalna binarung rumahuh. Jung cengkat, laju ngoloyong ka kamer.

Lain perkara gampang pikeun Arya kudu mindahkeun rasa cintana ti Rahma nu geus matri, can bisa disisilihan sanajan Nisa ogé sarua geulis tur sholéhahna. Peuting ieu karasa pisan peurih haténa. Sababaraha kali ngayakinkeun diri yén manéhna kudu milu bagja nempo Rahma bagja jeung nu lian. Tapi buktina, lain bagja nu karasa, tapi nyeri nu mingkin peurih lir digerihan hinis.

Arya ngan saukur lalaki biasa, nu teu bisa ukur sabar bari jeung pasrah. Kanalangsana mingkin ngageuri anu tungtungna muncak jadi amarah nu teu kawadahan. Lamun seug baheula indungna teu boga peta kitu, tinangtu Rahma moal ngarasa ceuceub ka manéhna. Rahma geus bisa ngahampura bapana, tapi biheung ka nu jadi indungna mah. Pon kitu deui ka manéhna. Teuteup Rahma masih némbongkeun kakeuheul. Daék ngobrol, némbalan mah ngan padu kunyem wungkul.

Arya ngakacak buukna nu mingkin gondrong. Gorowok, bari neunggeulan témbok. Indungna bapana reuwaseun, tibuburanjat nyampeurkeun, ngarasa reuwas ku kalakuan anakna.

"Arya, Aya naon?" ceuk Enah hariweusweus di susul ku bapana. Kasampak Arya keur ngudupruk bari ngagukguk. Leungeun teu eureun ngajenggutan buukna. Leungit kalalakianana. Katresna geus ngajadikeun Arya poékeun. Amarah teu bisa dipeper. Lain batur nu geus nyangsarakeun manéhna, lain sasaha nu geus misahkeun manéhna ti bébénéna. Lain!

Rét ka indungna, sorot matana silalatuan. Huntu kekerot, ambekanana ngahégak.

"Gara-gara Ema abdi jadi kieu! Rahma ngajauhan, kabagjaan abdi sirna. Ema sugema ningal abdi siga kieu?" sengor Arya bari nepakan dada satakerna. Cimatana murubut teu kaampeuh.

"Ema suksés tos ngarebut kabagjaan indungna Rahma. Ayeuna Ema suksés ngarebut kabagjaan abdi. Ema hébat!" pokna deui bari ngalenggak seuri maur.

Enah ngan ukur rambisak nempo anakna siga kitu. "Hampura Ema, Arya...!" pokna bari ngusapan suku anakna.

Arya ngojéngkang, muka pésak kantong. Cepuk beureum dikeupeul, laju ditémbongkeun ka indungna. "Ieu tanda kanyaah abdi keur Rahma, ayeuna geus teu guna!"

Arya ngabeubeutkeun cepuk ka hareupeun indungna. Eusina marecleng, ngagorolong jauh papisah jeung wadahna. Nempo peta Arya siga kitu, Wira gancang nyampeurkeun, "Arya sing tenang! Burung palung ogé indung hidep," pokna bari nyekelan taktak Enah. Indungna ngagukguk mingkin tarik.

"Bapa jeung Ema ngan ngurus kasenangan sorangan, teu mikiran kumaha kaayaan anak."

Arya ngabekaskeun kahandeueulanana, teu éra ceurik najan kasebutna pangawakan lalaki.

Peuting beuki simpé, iwal inghakna Arya nu kadéngé ti kamerna nu mongkléng. "Hampura Akang bohong ka Anjeun, Rahma. Hampura Akang teu bisa milu bagja jeung Anjeun. Hampura Akang nu masih micinta Anjeun." Arya teu eureun ngagerendeng, diuk nangkeup tuur diharudum sarung di popojok kamer.

Hanca