KALANGSU 34

K A L A N G S U

Yasana : Titin Wiarti

Bagian ka-34

Aya hawa nu béda basa kuring asup ka kamar éta. Manekin nu ngajajar siga narempokeun. Andi jiga nu anéh nempo kuring gura-giru ka luar ti kamar.

"Hayu énggal tos lapar," cekéng bari narik leungeun Andi.

'Na luhur méja, dahareun geus ngabarak. Nu disebut Si Bibi ku Andi nyaéta awéwé nu mapagkeun kuring tadi. Awéwé tengah tuwuh pangawakanana leutik tapi katara tanginas pisan.

"Mangga dituang meungpeung haraneut kénéh," pokna teu weléh bari rengkuh. Kuring ukur imut nembalan manéhna. Andi diuk hareupeun, mimiti ngalas laju ngalimed bangun nu ni'mat pisan. Kuring ngarérét ka Si Bibi, manéhna mindeng maling teuteup laju ngabalieus nalika paadu teuteup jeung kuring.

"Bi Surti damel di dieu ti méméh abdi lahir, anjeunna ngawulaan pun biang sareng almarhum bapa." Andi nyarita basa kuring ngalieuk ka Bi Surti.

"Tos lami atuh, nya!" walon kuring.

"Lami, carogéna ogé damel di dieu kapungkur mah. Tapi nya kitu, ayeuna mah tos ngantunkeun."

"Innalilahi...!"

Bi Surti nyician cai kana gelas, teuteupna siga aya nu disumputkeun. Kuring ngarasa teu genah. Niténan baju asa euweuh nu salah, hmm... Rarasaan wungkul meureun.

"Néng, Bibi mah asa nyeblak basa tadi ningal Néng Rahma. Mani mirip pisan sareng...," pokna teu dikebatkeun.

"Bi, punten pangnyandakeun hapé dina korsi payun," ceuk Andi bari imut ka kuring.

"Sing wareg tuangna bilih salatri, pasakan Bi Surti mah pang raosna sa Jawa Barat. Ké upami mulih nyandak kanggo Rio sareng nu sanésna." Andi neuteup bari seuri.

Bageur pisan Andi téh, kanyaahna lain ukur ka kuring, tapi ka adi-adi ogé sakitu perhatianana. Kuring embung nguciwakeun manéhna. Kaayaan ekonomi kulawarga aya kamajuan saprak wawuh jeung Andi. Lian ti gajih bulanan ti pagawéan, Andi ogé remen méré jang jajan barudak. Komo dahareun mah. Tapi kunaon haté bet can bisa narima. Padahal kuring ogé geus teu miharep Kang Arya.

Andi ngabuyarkeun lamunan.

"Ngalamun baé Tuan Putri mah," pokna bari gék gigireun. Leungeunna nyampay kana panyarandéan korsi tukangeun kuring, awakna satengah nyanghareupan.

"Rahma terang teu?" neuteup leleb binarung imut.

"Naon téa?" kuring malik neuteup.

"Abdi nyaah ka salira."

"Hmmm... Terang," kuring nembal, luk tungkul.

"Tapi kunaon Rahma teu nyaah ka abdi?"

Reuwas, teu nyangka Andi rék nyarita kitu. Haté asa ditonjok keuna pisan. Gancang kuring nyekel pageuh dampal leungeunna, "Saur saha teu nyaah? Sami nyaah abdi ogé."

"Bohong! Haté abdi moal tiasa dibohongan. Haté Rahma masih teu acan nampi katresna Andi. Di dinya masih aya Arya. Leres?" pokna téh bari rada nyentak.

"Andi..., Teu kénging nyarios kitu. Kanggo naon atuh abdi ngémutan baé Arya."

"Leres?"

"Muhun!"

Kapaksa bohong, teu téga nempo Andi sedih. Kuring rék ngusahakeun sangkan haté bisa narima Andi, males cintana. Andi katempo bungah, imutna geus eunteup deui 'na biwirna nu dimonyongkeun beuki deukeut kana biwir kuring. Kuring ngacungkeun curuk laju diadekkeun kana biwirna, "Teu kedah dibuktoskeun sapertos kieu. Sabar, aya waktosna." Jung nangtung, kuring ngoloyong ka cai, ninggalkeun Andi nu garo-garo teu ateul.

Hanca