KALANGSU 28

kotretaniyek

K A L A N G S U

_Yasana : Titin Wiarti_

Bagian ka-28

Saminggu, Arya babarengan gawé jeung Ustadz Jéjén. Nisa teu weléh getén; nganteuran, nyieun kopi jeung lalawuhna. Umurna nu kakara nincak 19 taun kaciri leuwih déwasa batan batur nu saumuranana. Nisa mindeng katangén keur neuteup Arya, paneuteup nu ngandung harti.

Ustadz Jéjén surti kana naon anu keur karandapan ku anak parawanna. Nyéh, imut bari gék diuk gigireun Nisa.

"Nyai, resep ka Arya?" pokna ngagareuwahkeun nu keur anteng nyérangkeun Arya.

"Ah, bapa mah!" Nisa kéom, samar rampa. Luk, tumungkul kaééraan.

"Kasép, rapékan, bageur tur sholéh. Bapa ogé panuju lamun Nyai aya haté mah," pokna deui bari paneuteupna mah angger ka Arya. Nisa teu lémék, ukur paromanna nyemu euceuy. Ramo teu eureun ngucel tungtung tiungna.

"Kumaha, Nyi? Lamun enya, bapa rék nyarita langsung ka Jang Arya. Muga-muga mah manéhna ogé sahaté," gelendutna daria.

"Abdi mah teu langkung Bapa baé, kumaha saéna."

***

Bubar Isya, Arya digeroan ku Ustadz Jéjén. "Jang Arya. Abdi aya peryogi."

"Peryogi naon, Kang Ustadz? Asa rareuwas."

"Engkin baé di bumi ngobrolna béh apdol bari sakantenan tos lami teu nganjang ka Kang Wira, ieu téh."

Teu loba catur, duanana ngingkig muru imah Arya.

"Aya pikersaeun naon, Kang, asa rareuwas?" ceuk indungna Arya bari sor nyodoran kopi katut lalawuhna.

"Teu kedah reuwas! Silaturahmi wé ieu mah, Ceu. Pan padamelan di madrasah tos réngsé, tah ieu kanggé pangupana," cenah bari nyérénkeun amplop ka Arya.

"Pami mah aya deui pidameleun, tangtos ku abdi diangkir deui. Teu kénging kapok, nya!"

"Hatur nuhun. Ditampi pisan, Kang! Upami aya damelan mah teu kénging asa-asa, wartosan baé, da abdi ogé nganggur ieuh," ceuk Arya bari nampanan amplop.

"Sareng aya hiji deui ieu téh Kang Wira, Jang Arya. Namung hapunten, sateuacanna. Abdi mah teu biasa malapah gedang. Badé tumaros, kinten-kintenna Jang Arya aya manah ka pun anak?" pokna bari rut-rét ka duanana.

Arya ngagebeg ogé. Reuwas teu nyangka Ustadz Jéjén bakal nyarita kitu. Manéhna geus ngarasa yén Nisa boga rasa ka manéhna, tapi teu nyangka sacongo buuk bakal langsung ditanya kitu ku bapana.

Arya ngahuleng. Kelemeng, kalangkang Rahma ngabeungeutan. Bray, Sawangan mangsa babarengan narémbongan, minuhan pikiranana. Seurina, ogona, inghakna nalika Rahma boga kanalangsa.

Wira sarua ngahulengna; teu téga lamun Rahma nepi ka tunggara lantaran ditinggalkeun ku Arya. Tapi manéhna ogé kungsi ngadéngé, cenah, ayeuna mah malik ceuceub ka Arya.

"Rumaos, abdi kataji ku ahlak sareng kaparigelan Jang Arya, nu mawi wawantunan nyarios gé. Manawi wé kabiruyungan, aya jodona," Ustad Jéjén neruskeun deui caritaanana.

"Ari abdi mah salaku sepuhna, mangga wé masrahkeun ka nu janten anak," Wira nyarita bari neuteup ka Arya.

Nu diteuteupna ngeluk tungkul ngararasakeun bangbaluh nu karasa mingkin beurat.

"Teu kedah diwaler ayeuna. Mangga wé émutan deui," ceuk Ustadz Jéjén. Teu lila manéhna amitan.

Arya masih can génjek tina korsi, teuteupna kosong, paromanna ngemu kasedih. Enya, Nisa téh geulis tur sholéhah. Tapi da ngaranna gé haté, teu gampang kitu waé pindah pileumpangan.

Rio, Reza katut Rizal nyampeurkeun. "A, énjing abdi badé wangsul. Tadi Tétéh nyebatkeun badé mapagkeun ka dieu," ceuk Rio nyarita.

Sasat keur malaweung, Arya reuwas, ngagebeg bari pok nyarita, "Badé mulih? Atuh énggal-énggalan teuing. Pan sakolana ogé lami kénéh."

"Muhun pan saur tétéh meungpeung libur tétéhna. Janten tiasa ngajemput."

"Muhun atuh upami kitu mah."

Méh parat sapeupeuting Arya teu bisa saré. Pipikiranana kumalayang, inget kana obrolan Ustadz Jéjén. Bréh, rindat Nisa binarung imut nu lungguh timpuh. Kolébat, paroman Rahma, awéwé nu dipikacintana. Aya rasa bungah ngadéngé Rahma rék néang adina. Saheunteuna Arya bakal papanggih, nyacapkeun ka sono sanajan ngan ukur bisa neuteup ti kaanggangan.                                      Hanca