KALANGSU 37

K A L A N G S U

Yasana : Titin Wiarti

Bagian ka-37

Wanci keur meujeuhna haneut moyan basa Nisa jeung bapana dariuk di tepas maturan Arya. Ustadz Jéjén ngobrol ngalalakonkeun pangalamanana basa keur ngora, Nisa ngalokan; meusmeus ngarérét miharep Arya milu ngabandungan.

"Sok deui dileukeunan éta kulub huina, béh jagjag aya tanaga. Mun geus jagjag mah urang keureuyeuh deui pigawéeun di madrasah, meungpeung aya nu méré sumbangan," ceuk ustadz bari ngasongkeun kulub hui, Arya teu ngarérét-rérét acan.

"Upami Kang Arya teu kersa barang tuang mah, Nisa badé mios wé ka Tasik," ceuk Nisa semu ngancam laju ngaléos ka jero imah.

Rentang-rentang Wira leumpang muru imah Ustadz. Niat seja ngilikan Arya.

"Assalamu'alaikum!" pokna.

"Waalaikumsalam!" Ustadz ngabagéakeun.

"Kumaha Arya tos aya robih?" ceuk Wira kituna téh bari neuteup ka Arya.

"Teu acan ngobrol mah, tapi alhamdulillah ayeuna mah daék ka luar ti kamar. Daék barang dahar sautak-saeutik mah dihuapan ku Nisa." Ustadz Jéjén ngajéntrékeun.

"Punten wé janten ngarérépot di dieu. Upami teu aya perobahan mah badé diajakan wangsul wé, hawatos Kang Ustadz." Wira ngalengis.

"Teu ngaraos dirérépot abdi mah. Salami Arya teu ngajak mah abdi moal miwarang mulih, keun baé piraku teu cageur deui. Nisa ogé tulatén ngurusanana."

"Alhamdulillah atuh, abdi nganuhunkeun pisan kana kasaéan Kang Ustadz sareng kulawargi di dieu, mugi Alloh nu ngabalesna." Wira mani ti rengkuh-rengkuh nganuhunkeun ka Ustadz Jéjén.

"Tos janten kawajiban papada urang pan silihtulungan mah," témbalna matak reugreug.

***

Poé Juma'ah isuk-isuk, langit cangra. Sora manuk récét mapag giwangkara medal. Di imah Ustadz Jéjén, kadéngé rada ramé ti sasarina. Ramé téh éta wé saimah-imah katambahan ku Arya. Arya ka luar ti kamarna sorangan, biasana mah sok kudu dipaksa ku Kang Ustadz. Leumpangna sosolontodan, kumareumbing kana témbok. Ngaliwatan tengah imah muru rék ka luar, Arya tigubrag, tarangna raheut tidagor kana juru méja kaca. Kabéh nu keur ngariung di dapur muru nulungan Arya, bungahna aya, reuwasna aya. Bungahna pédah Arya ka luar sorangan, reuwasna pedah nempo tarangna nu ngalambey getihan.

Nisa gura-giru nyokot lamak jang nyusut getih sakalian jeung obat mérahna. Kang Ustadz mayang Arya, didiukkeun 'na korsi.

"Alhamdulillah, Arya. Hidep geus éling deui." Ustadz Jéjén ngucapkeun kabungahna. Arya tungkul bari ngusapan tarang.

Nisa nyusutan getih, laju ngubaran raheutna nu lumayan gedé. "Engké ogé damang," ceuk Nisa binarung imut ngagelenyu. Laju nerapkeun perban kana raheutna. Treup dua paneuteup amprok, aya cai nu nyalangkrung dina panon Arya, laju ngamalir maseuhan pipina nu kemong. Galécok haténa can mampuh dikedalkeun, tapi cimatana ngawakilan sakabéh rasa 'na haténa.

Bungah lain caturkeuneun pikeun Ustadz Jéjén jeung Nisa, nempo Arya nu geus bisa komunikasi deui jeung manéhna. Pangorbanan Nisa salila ieu mimiti katempo aya hasilna.

Awak Arya ngadarégdég bakuna mah kurang barang dahar, bari tara digerakkeun ongkoh; haropak, pias bari buuk gondrong. Moal aya nu nyangka éta Arya lamun seug panggih di kasampangan.

"Geura tuang heula, Jang! Béh jagjag. Yu urang ngariung di dapur. Ni'mat geura saaya-ata ogé ari ngariung mah." Istrina Ustadz Jéjén ngageroan.

Arya cengkat dituyun ku Ustadz muru ka dapur. Brak dalahar, Arya ogé ngahuap ku sorangan najan leungeunna ngaleleper ogé teu burung séép saalas, tapi godeg basa Nisa rék nambahan deui sangu kana piringna mah.

"Alhamdulillah, bungah taya papadanna, Jang Arya geus cageur deui. Ayeuna mah tinggal ngajagjagkeun, sing remen barang dahar. Diajar leuleumpangan deui béh urat lalugay," ceuk Ustadz basa réngsé dalahar. Arya unggeuk, rét ka Nisa nu teu weléh imut.

Réngsé dahar ngariung, Nisa pépérén. Wadahna dikumbahan deui. Arya mah digénjang ku Ustadz, diajak ngadaweung di luar.

"Jang, éta janggot jeung kumis urang kurud, nya! Sakalian buukna urang cukuran," ceuk Ustadz bari neuteup ka Arya. Arya ngarampaan kumisna nu mémang geus panjang pisan. Laju unggeuk tanda nyatujuan.

Nisa norojol ti dapur bari ngélék sapu nyéré, ngarandeg nempo Arya keur dicukuran.

"Wah, bakal awis ieu mah bayaranana. Jaba rambut, jaba kumis," pokna téh ngagoda Arya, cikikik seuri bari ngaléos rék sasapu.

Wanci nyérélék, teu karasa geus satengah dualas. Ustadz Jéjén geus saged rék mangkat jumaahan. Arya geus bérés dicukuran, malah geus tas mandi sagala. Beresih deui katémbong cahayaan.

"Baé ulah waka jumaahan ari can kuat mah, cicing bé heula," ceuk Ustadz basa katémbong Arya siga nu rék cengkat milu ka masjid.

Di imah ngan ukur duaan, Arya jeung Nisa. Gék Nisa diuk hareupeun Arya.

"Alhamdulillah, Kang Arya tos damang, abdi bingah pisan," pokna bari neuteup. Arya malik neuteup dua nétra nu matak iuh niiskeun kana haté.

"Nuhun...," ceuk Arya, sakecap nu kaluar tina biwirna saprak manéhna cicing jeung kulawarga Nisa. Arya teu sanggup ngomong deui nanaon, aya nu nyelek 'na tikorona; nyurungkeun cimata nu teu kungsi lila tuluy bedah. Nisa neger-neger manéh sangkan teu kabawa ceurik, maksakeun imut najan haténa mah sarua mangnalangsakeun.

"Abdi nyandak cuti dua sasih, lirén heula kuliah demi ngantosan Kang Arya damang," ceuk Nisa semu éra, laju ngeluk tungkul.

"Nisa..." Arya teu kebat. Leungeunna ngaragamang kana leungeun Nisa, gancang ditarik deui.

"Abdi hoyong wangsul ka rorompok," pokna deui.

"Moal diwidian mulih ku bapa ogé kajabi Kang Arya badé damang, teu ngalamun baé," ceuk nisa pungkes.

Arya unggeuk, "Abdi kedah damang, margi aya nu kedah diperjuangkeun."

Nisa curinghak, aya gurat kuciwa dina pameunteunna. Pasti masalah Rahma deui, pikirna.

"Abdi kedah kiat deui, margi abdi kedah ngabéréskeun madrasah kanggo salira. Supados Anjeun teu tebih ti abdi." Biwirna ngageter maksakeun imut, neuteup ka Nisa nu hareugeueun ngarasa teu percaya.

Hanca