KALANGSU 39

K A L A N G S U

Yasana : Titin Wiarti

Bagian ka-39

Poé Minggu kuring peré digawé, alhamdulillah aya waktu pikeun ngareureuhkeun kacapé. Nya ngareureuh sotéh ti pagawéan kantor, ari pigawéeun di imah mah siga nu mangpang-meungpeung. Bagi-bagi tugas jeung adi. Rio ngumbah motor, Reza sasapu di buruan, Rizal mah ngelapan kaca. Kuring? Biasa kabagéan masak, nyiapkeun jang sarapan.

Jam dalapan geus réngsé, ni'mat dahar ngariung saaya-aya. Adi bangun nu ponyo pisan, silih soro deungeuna, nyebutna téh sono pasakan Tétéh, cenah. Ari lain poé Minggu mah kuring ukur bisa nyiapkeun sarapan ladang meuli, sangun konéng atawa nu séjénna.

Imah leutik titinggal indung karasa haneuteun, Andi sababaraha kali ngajak pindah ka imah nu rada lega tapi kuring nolak. Teu wasa kudu ninggalkeun imah nu loba panineunganana. Sahenteuna méméh kuring rumah tangga mah embung ninggalkeun imah ieu.

Hapé ngagolér luhur méja disada tanda aya pesan asup. Diilikan téh Andi nga-WA.

[Assalamu'alaikum Tuan Putri!]

[Waalaikumsalam!]

[Asa lami teu papendak,]

[Hmmm... Nembé ogé sadinten.]

[Ah, asa tos saminggu pan!]

[Aya peryogi naon?]

[Aya hal penting nu badé didugikeun...]

[Naon téa?]

[Andi kangen, Tuan Putri kangen teu?]

[Henteu...!]

[Ih, Mani kitu! Tuan Putri nuju naon?]

[Nuju calik.]

[Abdi mah nuju ngadapang sambil mikirin kamu.]

[Wios wé teu naros]

[Antosan, abdi ka dinya ayeuna.]

[Badé naon?]

[Badé nepangan Tuan Putri.]

Hmmm... Andi teu bisa jauh ti kuring. Kuring seuri sorangan. Asa bungah ogé Andi rék ka imah. Gura-giru mandi, diwedak saeutik, lipen saulas, baju ganti ku nu rada hadé. Heup ah! Cukup sakieu ogé. Sura-seuri hareupeun eunteung, laju ngadaweung di tepas ngadagoan Andi datang.

Hapé dikeukeuweuk basa disada deui, Andi nga-WA.

[Tuan Putri, punten maol cios ka dinya.]

[Kunaon teu cios?]

[Abdi ngadadak teu raraos, rieut sirah. Asa moal kiat mios ka dinya.]

[Oh muhun atuh wios, sing énggal damang baé.]

[Tuan Putri moal ngalongok?]

[Moal, ah. Sok ogoan.]

[Longok atuh, plissss!]

[Hmmm]

[Énggal, ulah lami teuing ngémutna. Pan tos ibak ayeuna mah.]

[Ih, so tau!]

[Terang atuh! Pan tadi basa abdi nyarios badé ka dinya, Tuan Putri teras ibak, teras dipupur...!]

Naha kuring éra? Mani bener pisan éta ucapanana. Karesel ogé, di imah ukur ngahuleng. Kuring mutuskeun rék ulin ka imah Andi.

[Abdi ka dinya ayeuna] kuring mungkas obrolan 'na WA, laju ka hareup megat taksi.

Hareupeun gerbang imah Andi, kuring lenga-lengo. Bi Surti teu témbong. Mencét bél tilu kali, kurunyung Bi Surti nyampeurkeun.

"Euleuh Néng Rahma, mangga ka lebet," pokna marahmay.

"Damang, Bi?" cekéng

"Alhamdulillah, pangésto. Néng Rahma kumaha?"

"Alhamdulillah abdi ogé, saurna Andi teu damang?"

"Muhun nembé nyarioskeun rieut sirah," Bi Surti némbal bari nyikikik seuri.

"Di mana ayeuna, Bi?"

"Tuh!" cenah bari nunjuk ka rohangan tengah. Katémbong Andi ngagojod di simbut. Peuruem kekerejepan, taktakna oyag-oyagan siga nu muriang.

"Hey!" kuring diuk tunjangeunana. Andi teu maliré. Gap kana tarangna, ah biasa baé. Curiga ti tadi ogé yén Andi ngabohong.

"Aduh! Mani panas kieu...!" kuring pura-pura reuwas.

Manéhna ngulisik, menerkeun anggel bari angger peureum.

"Ieu mah kedah dicandak ka rumah sakit," kuring nyarita rada tarik.

"Hallo ambulan?" ceuk kuring deui.

Andi ngoréjat, ngalungkeun simbutna. Kuring nyenghél hayang seuri.

Hanca