Ku Titin Wiarti
Bagean ka 5
Wiati cangra satutas hujan ambregan, nyésakeun cileuncang ngeusian jalan aspal nu legok kohok alatan aspalna coplok. Panon poé burit nyorot némbongkeun cahayana nu konéng lir emas. Dangdaunan tinggarupay katebak angin, muragkeun sésa cai nu nyarangsang 'na luhur daun tinggurilap kasorot cahya panonpoé. Di imah Kang Arya, tilu urang keur dariuk di tepas. Bapa, Kang Arya jeung indungna. Saréréa katémbong bangun nu baluweng. Kang Arya ngeluk tungkul bari ngarames buukna, ngarénghap jero. Bapa neuteup kosong, ngahuleng nyawang mangsa katukang aya gurat kanalangsa 'na teuteupna. Pon kitu deui indungna, ngeluk tungkul pinuh karumasaan.
"Abdi asa teu percaya kana kajadian tadi. Rahma nu dipikanyaah ku abdi singhoréng darah daging Bapa. Teu nyangka sacongo buuk." Kang Arya muka carita bari angger ngajenggutan buukna.
"Rahma sok nyaritakeun lalakon hirupna ka abdi. Ditinggalkeun ti leuleutik ku nu jadi bapa, dipangnyerikeun, horéng Bapa jalmina.
Abdi ogé pernah milu keuheul ka nu jadi bapana lantaran kalakuannana, geuning abdi téh keuheul ka Bapa. Abdi ogé keuheul ka awéwé nu ngarebut kabagjaan kulawargana, anu horéng awéwé éta téh indung abdi sorangan. Abdi terus terang kuciwa ka Bapa jeung ka Ema. Naha bet Ema nu jadi cucuk 'na kahirupan kulawarga Rahma. Abdi jadi ngarasa dosa ngarebut kanyaah Bapa. Bapa mikanyaah abdi sedengkeun Bapa ninggalkeun anak-anak Bapa nu wajib dipikanyaah ku Bapa." Kang Arya cumarita rada tarik. Bapa jeung indungna ngaheruk.
"Bapa ogé teu nyangka Rahma anu sok dicaritakeun ku hidep téh budak Bapa. Bapa dosa geus ninggalkeun maranéhanana. Sabenerna mah bapa ogé kaduhung geus boga lampah kieu. Anak-anak bapa katalangsara. Ampun Gusti! dosa abdi geus loba teuing." Cimata Bapa teu kaampeuh murubut mapay pipina.
"Ema nu salah, Arya. Lamun harita Ema teu kabita ku kakayaan Bapa hidep, moal kieu kajadianana. Ema pasrah, naon baé nu bakal dilakukeun ku Rahma ka Ema, Ema narima." Pokna bari nyusutan cimata.
"Karunya Rahma, Arya teu bisa ngabayangkeun kumaha ancurna haté Rahma ayeuna. Arya rék nyusul Rahma." Kang Arya nguniang.
"Bapa milu," ceuk Bapa milu nguniang.
"Ké heula bapa mah, abdi wé heula. Bisi Rahma can leler."
Jam opat Kang Arya mangkat nyusul kuring.
*Sapanjang jalan haté Arya galécok, sawangan ti mimiti wawuh jeung Rahma nepi ka kajadian tadi beurang némbongan lir pilem nu diputer deui. Perjalanan Garut Bandung karasa lila pisan. Arya teu sabar hayang geura nepi ka imah Rahma. Hayang mastikeun yén Rahma teu nanaon.
Anjog ka imah Rahma kaayaan geus wanci sareupna. Imah dina kaayaan poék. Lampu jero jeung lampu luar teu dicaangkeun. Arya lenga-lengo ka jero imah, gera-gero tapi suwung. Gap kana HP, Arya nelepon ka Rahma.*
Hanca
Tidak ada komentar:
Posting Komentar